Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Έχει ένα φεγγάρι απόψε…

Είναι περίεργο πράγμα το σκοτάδι.. μας βγάζει έναν άλλο εαυτό. Ξαφνικά κάτω απ’ το φως του φεγγαριού γινόμαστε όλοι συναισθηματίες. Θυμόμαστε όσους παλεύουμε να ξεχάσουμε το πρωί, ήμαστε πιο ευάλωτοι και γι’ κάποιον λόγο έχουμε την ανάγκη να βγάλουμε τα εσώψυχά μας. Είμαστε έτοιμοι για εξομολογήσεις και ξεχνάμε ότι σε λίγες ώρες θα είναι και πάλι πρωί. Και θα έρθει η απομυθοποίηση. Όπως κάθε πρωί. 

Αλήθεια τι μαγικό έχει η νύχτα?

Τι μαγικό έχουν τα αστέρια και η λάμψη τους?

Μας κάνει περίεργους το σκοτάδι. Μας κάνει να χάνουμε λίγο τον έλεγχο και να ξεπερνάμε τα όρια. Μας βγάζει μια αγριάδα και ένα πάθος. Είναι λες και μας φορτίζει το φεγγάρι. Η ενέργειά του μας κάνει να παρεκκλίνουμε της πορείας μας. Όσο μεγαλύτερο είναι και όσο πιο γεμάτο, τόσο το χειρότερο. Και φτάνουμε στην κορύφωση. Στην πανσέληνο. Τι να την κάνω την ομορφιά της όταν αυτή μου βγάζει τον πιο ευάλωτο μου εαυτό? Όσο εντυπωσιακή και να είναι, είναι άλλο τόσο πονηρή…  Και κάπως έτσι, όσο βρισκόμαστε κάτω απ’ την σκέπη του φεγγαριού, μας καθοδηγεί το συναίσθημα στις πιο απαγορευμένες πράξεις, στις πιο απρεπείς φαντασιώσεις και στα πιο αμαρτωλά όνειρα…
Δες εκεί πάνω… ναι, καλά το κατάλαβες. Καλή μας πανσέληνο λοιπόν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis