Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Μεταξύ αγνώστων γίνονται τα καλύτερα μαθήματα ζωής

Υπάρχουν κάποια άτομα που μπαίνουν στη ζωή μας για μια στιγμή, για μια βραδιά, για ένα μήνα, και σαν άνεμος μετά εξαφανίζονται. Τα κάνουν όλα άνω κάτω και φεύγουν. Ούτε το όνομά τους δε θυμάσαι. Ούτε τη μυρωδιά τους δεν έχεις φυλάξει.

Ε λοιπόν, έχω να σου πω, πως αυτά τα άτομα είναι ίσως τα σημαντικότερα που υπήρξαν και θα υπάρξουν στο μονοπάτι μας, γιατί μέσα από την παραμονή τους στη ζωή μας, μας μάθανε και θα μας μάθουνε πολλά. Αυτά τα άτομα που πάνε και έρχονται την κατάλληλη στιγμή είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι που θα μπορούσαμε να έχουμε στο μάθημα που ονομάζετε ζωή.

Κλείσε τα μάτια πήγαινε πίσω και σκέψου. Πόσα τέτοια άτομα μπήκαν απρόσμενα μες τη ζωή σου, σε ποια φάση, τι σου είπαν και τι σου έμαθαν? Αλήθεια τα περισσότερα μαθήματα που πήραμε και που θα πάρουμε ποτέ, είναι από τους ανθρώπους που ελάχιστα γνωρίσαμε, και ίσως να μη μάθουμε ποτέ το όνομά τους.

Θα σας πάω χρόνια πίσω και θα σας εξομολογηθώ μια δική μου τέτοια ιστορία που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Βουτηγμένη λοιπόν στα προβλήματα μου σε μια πολύ δύσκολη φάση της ζωής μου, όπου το μόνο που έκανα ήταν να είμαι μέσα στο σπίτι όλη μέρα και να κλαίω τη μοίρα μου, ξαφνικά αποφασίζω να βγω. Βάζω λοιπόν ένα τζιν και ένα πουλόβερ και πάω δυο βήματα στο πάρκο της γειτονιάς. Καθισμένη σε μια κούνια που έδινε ρυθμό στις σκέψεις μου, νιώθω κάποιον δίπλα μου, γυρνάω. Ήταν ένας νεαρός ίσως μικρότερος μου που αντί να υψώνει το ανάστημα με καμάρι χάρις στα νιάτα που κουβαλάει, ήτανε σκυθρωπός μελαγχολικός και γκρίζος… θέλοντας να αναπνεύσει και να εξωτερικεύσει τα δικά του προβλήματα γυρνάει και μου λέει «έχασες και εσύ κάποιον, έχασα τον πατέρα μου». Πάγωσα. Ότι προβλήματα είχα έγιναν ένα τεράστιο μηδενικό. Δεν έμαθα ποτέ το όνομά του. Σε ανύποπτο χρόνο σηκώθηκε και έφυγε. Ήταν λες και κάποιος μου έδινε ένα μεγάλο χαστούκι στο πρόσωπο. Τα δικά μου θέματα, τα λεγόμενα προβλήματα, έμοιαζαν αστεία μπροστά στο μαρτύριο που περνούσε αυτός.

Ξαφνικά μια θέληση και μια ελπίδα για την ζωή γέμισαν τη ψυχούλα μου. Ένιωθα τόση ευγνωμοσύνη για τη ζωή μου. Και μια γκρίζα περίοδος που κράτησε μήνες, έληξε σε μερικά δευτερόλεπτα. Ένας περαστικός, ένας άγνωστος μου έδωσε μάθημα ζωής.

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και εκεί που θες να παραιτηθείς με κάποιο μαγικό τρόπο έρχεται σαν άνεμος αυτό που χρειάζεσαι. Η απάντηση στην ερώτηση. Το δίδαγμα που πρέπει να πάρεις. Μην είσαι εγωιστής, αναγνώρισε όλους αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σου, αποδέξου τα μαθήματά που σου έδωσαν και προχώρα!

Μπορεί να είναι ένας φίλος που παραμένει στη ζωή σου μέχρι να μάθεις αυτό που πρέπει, και έπειτα φεύγει, χάνεται. Μπορεί να είναι ένας πρώην που ήρθε και έφυγε με τον ίδιο μυστήριο τρόπο. Μπορεί να είναι ένας άγνωστος που περιμένει στην ουρά στον φούρνο της γειτονιάς. Μπορεί να είναι ο άστεγος που βλέπεις μια μέρα όπου εσύ έβαλες τα καλά σου για να φας σε ένα όμορφο εστιατόριο και αυτός κάθεται απ΄ έξω. Πριν κρίνεις λοιπόν κάτι, διερωτήσου μηπως κάπου εδώ κάτι θέλει να σου πει η ζωή?

Άνοιξε τα μάτια σου! Το οτιδήποτε έρχεται στη ζωή μας για να μας μάθει κάτι. Βάζει κι αυτό το λιθαράκι του, στον δικό σου δρόμο της ζωής και σε εξελίσσει.

Να ξέρεις όμως πως είσαι και εσύ ένας άγνωστος στην ιστορία κάποιου άλλου. Είσαι και εσύ ένας απρόσμενος δάσκαλος σε ένα μαθητή. Και αυτό είναι το ωραίο της ζωής. Μεταξύ γνωστών και αγνώστων, εκεί γίνεται η καλύτερη παράδοση στο μάθημα που ονομάζεται ζωή! 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis