Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Η δική μας μαγεία…

Και τι είναι η μαγεία για να χαθεί? Μυρμήγκι που τριγυρνάει πέρα δώθε? Ζάχαρη θέλει αυτό, ζάχαρη και αυτή! Να που έχουνε και κάτι κοινό…

Γιατί χάνετε η μαγεία από τη σχέση δυο ανθρώπων? Ποιος την κλέβει άραγε απ’ τα χέρια μας και που την πάει? Κάποιος έπρεπε να μας το πει: τη μαγεία την κρατάμε πιο σφικτά γιατί αν φύγει πάει… η ρουτίνα γίνεται συνήθεια, και η συνήθεια το δεδομένο σου! …Και αν φτάσουμε ως εδώ? Είναι στο χέρι μας άραγε? Έστω κι αν έμεινε ένα τόσο δα σημαδάκι είναι εκεί, υπάρχει! Πάρε το μαγικό ραβδί και καν’ την ξανά αλήθεια! Γίνεται! …Φτάνει να το θέλουνε και οι δυο!

Είναι πράγμα ρητό, απλό και αμετάκλητο! Η μαγεία φεύγει… στο χέρι μας είναι να την επαναφέρουμε!

Και εκεί που οι στιγμές γίνονται ρουτίνα, η ρουτίνα γίνεται συνήθεια και η συνήθεια το δεδομένο σου, εκεί είναι που πρέπει να κάνεις την αλλαγή! Και σαν έντονες κόκκινες σπίθες, έτσι θα έρθει και η μαγεία, έντονη και κατακόκκινη…! Μέχρι να την αφήσεις ξανά να σβήσει σαν ένα κερί που αφήνει τον καπνό και την μυρωδιά του και σου θυμίζει ένα πράγμα, πως… όποτε θες μπορείς να το ανάψεις ξανά...

Και ξανά... Και ξανά!


Υστ : Γιατί η μαγεία δε χάνεται, εμείς είναι που χανόμαστε


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis