Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Μια ιστορία θα σου πω...

Οι κουβέντες τους ήταν λίγες, σχεδόν μηδαμινές. Το φλερτ με τα μάτια όμως έδινε και έπαιρνε. Καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας. Μέχρι που νύχτωσε... τι ήθελε και νύχτωσε, το ξέρανε και οι δύο πως το φεγγάρι θα τους έκανε, πιο συναισθηματικούς. Όσο και αν προσπαθούσε να τον αποφύγει ήταν συνέχεια εκεί. Στις 180 μοίρες της, στο μυαλό της, συνέχεια εκεί.

Το βράδι κυλούσε υπέροχα, όσο υπέροχα κυλούσε και το αλκοόλ στο σώμα τους. Δεν είχε κάτι να του πει, ήθελε απλά να είναι εκεί. Μην τον χάσει απ’ τα μάτια της...

Τελικά ήρθαν πιο κοντά. Το βιβλίο λέει πως αυτή ήταν που έκανε το βήμα. Κάθισε πλάι του. Αυτός ήξερε πως ήταν λάθος, αλλά δεν μπορούσε να το σταματήσει. Λίγα λόγια με λέξεις, πολλά με το βλέμμα, και ακόμα περισσότερα με τη στάση του σώματος. Η χημεία δεδομένη. Εξάλλου το σώμα ξέρει ποιον να κυνηγήσει. Το μυαλό όμως ξέρει πότε να σταματήσει. Μόλις κατάλαβε ότι περνούσε καλά, τρομοκρατήθηκε. Έπρεπε να φύγει. Μάζεψε το λαμπερό της χαμόγελό και σηκώθηκε και έφυγε.

Πρόλαβε να κάνει μερικά βήματα, πρόλαβε και αυτός. Και βρήκε την τέλεια στιγμή να την αναστατώσει ακόμα περισσότερο. Την ακολούθησε, την άρπαξε, τη φίλησε. Η χημεία δεδομένη. Εξάλλου τα χείλη ξέρουν ποια άλλα χείλη να αγγίξουν. Και να ρουφήξουν. Όλο το πάθος της βραδιάς, όλες οι λέξεις που θέλανε να πούνε, μαζεμένα σε ένα φιλί. Τόσο έντονο, και τόσο αληθινό. Το πρώτο και τελευταίο τους φιλί.

Η απόλαυση κράτησε μια στιγμή. Και μέχρι να καταλάβει πόσο πολύ της άρεσε, φοβήθηκε και έτρεξε. Πρόλαβε να πάει μακριά, μα αυτή τη φορά αυτός δεν την πρόλαβε. Εξάλλου, ήξεραν και οι δυο πως ήταν λάθος. Και πως τα λάθη γίνονται μόνο μια φορά. Και είναι μόνο για αυτές τις στιγμές. Τις μοναδικές. Τις υπέροχες. Τις αξέχαστες. 

...η μήπως όχι?


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis