Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

αυτό το βράδυ

Είναι το βράδυ που σε χρειάζομαι πιο πολύ. Όταν το φως της ημέρας πέσει, και τα αστέρια χορεύουν στο ρυθμό του βαλς. Το νιώθεις και εσύ? Είναι μυστήρια η νύχτα μάτια μου, θέλει παραμύθια και ιστορίες που δεν έχουν τέλος. Ένα κρασί είναι αρκετό για να αποκτήσει νόημα η βραδιά, και εκεί που όλα είναι βυθισμένα στο σκοτάδι, ένα κερί δίνει φως στη μοναξιά μου. Και της κάνει παρέα.

Είναι το βράδυ που σε χρειάζομαι πιο πολύ, όταν φεύγουν όλοι απ’ τις σκέψεις μου, και μένεις εσύ. Μένεις εσύ, και βασανίζεις γλυκά όποια λογική έμεινε στο μπερδεμένο μου μυαλό. Τι είναι ο έρωτας μάτια μου, να είναι άραγε ίδιος με εσένα? Να έχει άραγε την μυρωδιά και τη γεύση σου?

Έρωτας είναι το φεγγάρι όταν είναι γεμάτο, και φωτεινό. Έρωτας είναι αυτή η νύχτα, η σιωπηλή…. 

Και εκεί που πάω να μαζέψω τη χαμένη μου καρδιά, και να σοβαρευτώ, μαζεύω και λίγο από εσένα. Τι να το κάνω άραγε? Θα το βάλω σε ένα γυάλινο κουτί, μαζί με τις σκέψεις μου και τις λέξεις που δεν μπόρεσα να πω. Θα του βάλω κλειδαριές και θα το φυλάξω σαν θησαυρό κάτω απ' το σκοτάδι αυτής της νύχτας, κάτω από τα αστέρια, μην το βρει κανείς… 

μη μας βρει κανείς…






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis