Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Χαμογέλασε στην ψυχή σου!

Ξεπροβάλλει ο χειμώνας δειλά δειλά και να που μας βρίσκει λίγο πιο σοφούς. Μαζεμένους, συνειδητοποιημένους…  Και με το πέρασμα του καιρού τελικά μεγαλώνουμε, και στο νου και στην καρδιά. Η αγαπημένη μου μυρωδιά της βροχής, και η δροσούλα με κάνει να  συλλογίζομαι, να ονειρεύομαι…

Τελικά πόσο ψηλά πρέπει να στοχεύουμε?

Τα όνειρα δεν έχουν όρια, ούτε η φαντασία, μήπως όμως στους στόχους πρέπει να βάζουμε μια νοητή γραμμή?  Ένα στόχο τη φορά, και μετά γραμμή. Και μόλις την φτάσουμε ανάσα… Μετά ακόμη ένα στόχο, και ξανά γραμμή. Να βάζουμε ένα στόχο τη φορά, και όλοι μαζί θα μας οδηγήσουν σε αυτόν (τον στόχο) που κάποτε αποκαλούσαμε όνειρο.

Ίσως πρέπει να απολαμβάνουμε κάθε μικρή μας επιτυχία!  Να ζούμε τη διαδρομή, να νιώθουμε υπέροχα και να χαμογελάμε στην ψυχή μας! Και έπειτα να παίρνουμε μια ανάσα γεμάτη χρώματα και οξυγόνο, και πάμε πάλι απ την αρχή.

Εκεί που το χάνουμε είναι που βάζουμε ένα στόχο, παλεύουμε και αγωνιούμε να τον φτάσουμε, και τελικά τον προσπερνάμε. Πατάμε την γραμμή χωρίς καν να τη δούμε και προτρέχουμε. Και πριν καλά καλά απολαύσουμε την επιτυχία βάζουμε τον επόμενο στόχο και το μόνο που θέλουμε είναι να φτάσουμε στο όνειρο…  
Και ξεχνάμε να ζούμε. Και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Και περηφάνια.

Τελικά πόσο σημαντικό είναι να φτάσουμε τον μεγάλο στόχο? Αυτόν που αποκαλούμε όνειρο ζωής…
Για να έχει σημασία το όνειρο πρέπει να είμαστε «γεμάτοι» από το ταξίδι… 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis