Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

φεγγάρι μου

Να το! Ξεπροβάλει και σήμερα… Βγαίνει δειλά δειλά από τα κεραμίδια, και περιμένω όπως κάθε βράδυ να μου πει μια κουβέντα… Είναι τόσο εκφραστικό… Βλέπω τα μάτια του, το βλέμμα του. Συνήθως μια γλυκιά μελαγχολία κυριεύει το πρόσωπο του. Και μέχρι να χαθεί από μπροστά μου, με αφήνει να το βλέπω και να κάνω ευχές. Με ακούει άραγε? Αφού μπορεί να με δει, γιατί να μην μπορεί να με ακούσει…? Και χωρίς να το καταλάβω χάνετε, πίσω από το ψυχρό μπετόν, και πάει να βρει μια άλλη γωνιά να ξετρυπώσει. Τουλάχιστον μου χαρίζει λίγα λεπτά. Λίγα λεπτά ηρεμίας, προσήλωσης και ονείρου…

Ραντεβού και πάλι αύριο φεγγάρι μου,

την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis