Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ

Να, λοιπόν η δική μου αλήθεια.

Βαρέθηκα να βλέπω το ψέμα και να πρέπει να το καταπίνω λες και δεν ξέρω τι γίνεται γύρω μου. Κι αν πρέπει να ακούμε μόνο και όχι να μιλάμε, συγνώμη δεν θα πάρω. Σπούδασα αυτό που ήθελα και αυτό που ήξερα πως προσφέρει σε μια κοινωνία, έμαθα πως είναι καθήκον μου να λέω την αλήθεια ακόμη και στο πιο άσχημο γεγονός, να μεταδίδω το μήνυμα ως έχει, και όχι όπως θέλω εγώ ούτε όπως μου πουν. Δεν θέλω να γράψω κανένα άρθρο που να ντρέπομαι να βάλω το ονομά μου απο κάτω. Δεν θέλω να βλέπω κανένα ελκυστικό τίτλο που τελικά να  μην έχει καμία απολύτως σχεση με το κείμενο. Δεν θέλω να βλέπω άλλο κλάμα στην τηλεόραση, γιατί ξέρω πως η επόμενη σκέψη του παρουσιαστή μετά απο το ανέκφραστο πρόσωπο του, είναι πως "γράφει". Κάθε μέρα βλέπω  άρθρα "σκουπίδια" που αναπαράγονται ξανά και ξανά λες και πρωταγωνιστές αυτές της αβοήθητης κοινωνίας είναι πέντε - έξι πρόσωπα που θέλουν να μας πουν τι έκαναν χθες και με ποιόν βγήκαν σήμερα. 

Τέτοια δημοσιογραφία δεν την θέλω. 

Ως άνθρωποι έχουμε πάντα ελπίδα για κάτι καλύτερο. Αυτή η ελπίδα δεν πεθαίνει. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι που η αλήθεια τους αντιπροσωπεύει την δική μου.

Και να η αλήθεια μου: απο εδώ και πέρα θέλω να παρομοιάζω την δημοσιογραφία σαν ένα πλάνο, ένα πλάνο κοντινό που να δείχνει δυό μάτια καθαρά, τα μάτια του δημοσιογράφου.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis