Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

2010 / ΤΟ ΒΗΜΑ



Η πραγματικότητα μπροστά στα μάτια σου, ένα έδαφος, δύο πολιτισμοί.  Ένας δρόμος, δύο εκκλησίες. Μην αδικείς τα μέρη σου, είναι ακόμα όμορφα, μην μειώνεις την πατρίδα σου, συμβιβάσου.. μόνο έτσι μπορείς να δεις την ομορφιά της, έστω και στα απέναντι μέρη. Και έτσι ίσως ζηλέψεις  γιατί θα σκεφτείς πως αν τα είχαμε στα χέρια μας μπορεί και να ήμασταν η χρυσή τομή που νομίζουμε ότι ήμαστε τώρα.. η χρυσή τομή της Ευρώπης.

Περπάτησα λίγο στο μήκος της οδού Λήδρας με σκοπό να περάσω το οδόφραγμα. Τα βήματά μου χωρίς να το αντιληφθώ με οδήγησαν πιο πέρα και χωρίς να το καταλάβω έδειχνα την ταυτότητά μου για να μου επιτραπεί η είσοδος.  Εκεί στα απέναντι μέρη, τα δικά μας. Εντυπωσιάστηκα γιατί ήταν τόσο όμορφη η Λευκωσία και παράλληλα τόσο ακατάστατη που δεν της άξιζε αυτή η όψη.

 Ένιωσα οικείο το περιβάλλον, οικείο το έδαφος.  Ένιωσα αδικία και ζήλια που δεν μπορώ να χαίρομαι αυτά τα μέρη, και ας λένε ότι τώρα πια μπορούμε να τα επισκεπτόμαστε όποτε θέλουμε. Δεν θέλω να νιώθω ξένη εκεί..

Δεν προχώρησα πολύ, για ένα περίεργο λόγο απλά ήθελα να πάω πίσω, εκεί που ξέρω και ξέρουν.  Εκεί που δεν έχει διαφορά ο δρόμος ούτε η αρχιτεκτονική των κτιρίων, εκεί που ο κόσμος τελικά δεν είναι τόσο διαφορετικός όσο νομίζουμε, εκεί που έμαθα να περπατώ  χωρίς να σκέφτομαι τι πρέπει να νιώσω.
Έχουν την συνέχεια του δικού μας δρόμου, σαν ένα πάζλ κομμένο στα δύο. 
Ρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο, τεράστια αξία τα απέναντι μέρη.. αξία βαθιά στην ψυχή.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis